تنها ترین تنها

سلام به همه دوستان

به همه کسانی که تو این مدت کوتاه همراه من بودند

کسانی که انتقاد کردند پیشنهاد دادند و کمک کردند

این وبلاگ بسته میشه

همونطور که یه روز باز شد

یه وبلاگ جدید دارم

لطفا اونجا هم به من سر بزنید

 

www.tanhaogharib.parsiblog.com

منتظر حضور گرمتون هستم

شاهزاده غریبه تمام.

                                              HAMID

 

نوشته شده توسط حمید در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 10:21 موضوع | لینک ثابت

روزی از این روزها خواهی رسید

بر سر قبری غریب وبی نشان

قبر من در کنج گورستان غم

رفته است از یاد هرکس بی گمان

 

 

نام من بر روی سنگ روسیاه

محو چون ماه اسیر سایه است

قلب آرام از تپش در زیر خاک

با سکون لحظه ها همسایه است

 

 

یاد آن شهزاده چشم انتظار

او که بود در قلب تو آواره ای

گریه های خون گرم و پاک عشق

از ترک های دل صد پاره ای

 

دیگر از ان عاشق مجنون صفت

چیزی جز یک خاطره باقی نماند

هیچ کس شعر شب تنهایی اش

در میان هق هق تلخش نخواند.

 

                                                                                 HAMID

           

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 ساعت 22:5 موضوع | لینک ثابت

 

می پرم تا اوج تا بی انتها

قالب جسمم چنان شهری خراب

می روند تا ساحل تنها شدن

لحظه ها چون قایقی بر روی آب

 

روزها و هفته ها چون باد سرد

می نشانند روی یادم گرد و خاک

می شوم چون لحظه عاشق شدن

از تمام زشت ها آزاد و پاک

 

می فشارد خاک در آغوش خود

پیکر سرد و ضعیف و پاک من

نرم می ریزند اشک و شاخه گل

روی تنها یادگار از خاک من

 

می نویسند روی سنگی روسیاه

(تا ابد آرام باش، بی هیچ درد )

اشک می ریزند و آخر می روند

سنگ قبرم می شود تنها و سرد   

 

می رسد روزی که دیگر یاد من

می رود از خاطرات هر کسی

می شود گمنام سنگ قبر من

ساکنم در کوچه های بی کسی.

 

                                                       HAMID

 

 

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386 ساعت 12:29 موضوع | لینک ثابت

به نام  نور روز و ماه شب ها

 

 

به نام نازنین سلطان قلب ها

 

 

به نام رنگ گل های بهاری

 

 

به نام صاحب این اشک و زاری

 

 

به نام عشق،عشق پاک و پر درد

 

 

به نام عاشقی با چهره زرد

 

 

به نام تک گل باغ الهی

 

 

به نام آفتابی در سیاهی

 

 

به نام او که شد یار نگارم

 

 

به نام من که در دامش شکارم

 

 

به نام گریه های این دل زار

 

 

به نام حسرت یک لحظه دیدار

 

 

به نام شعرهای بیقراری

 

 

به نام شادی از دل فراری

 

 

به نام مشعل این راه ناصاف

 

 

به نام(عین)و(شین)وعاقبت(قاف)

 

 

به نام تو که هچون نور ماهی

 

 

به نام تو که این دل را پناهی.

 

                                                              HAMID

 

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه یکم اسفند 1386 ساعت 14:37 موضوع | لینک ثابت

 

قلم در دست بر دیوار قلبم

کشیدم روی ماه شاخه ای نار

اگرچه دور بودی از نظرها

ولی مرغ خیالم کرد پرواز

 

دو چشمت را دو الماسی کشیدم

سیاه رنگ و چنان خورشید خاموش

نگویی با تو من بیگانه ام چون

نکردم لحضه ای یادت فراموش

 

دو ابرویت هلال ماه بودند

ولی جز سایه اش چیزی ندیدم

چه شیرین بود آن لحظه که با شوق

لبان قرمزت را می کشیدم

 

برای قرمز لب هایت ای گل

به روی دست خود تیغی کشیدم

کشیدم تیغ را بر روی لب ها

ولی جز خون خود چیزی ندیدم

 

صدایت صوت بیداری خورشید

سرآغاز حضور و روشنایی

وجودت تکیه گاه آسمان ها

که تو چون نوری از سوی خدایی

 

برای رسم آن زلف سیاهت

کشیدم ابر بارن زای پاییز

برای این دل خشک و تباهم

وجودت از بهار و عشق لبریز.

 

                                                         HAMID

 

 

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه دهم بهمن 1386 ساعت 13:11 موضوع | لینک ثابت

نوشته در کتاب عشق جایی

به دست دختری برگ طلاییست

 

و آن برگ طلا سال درازی است

که محفوظ از همه ننگ و بلایی است

 

چنین آمد در آن افسانه هرکس

که نام او به روی برگ باشد

 

تا آن روزی که عشق و عاشقی هست

وجود او مصون از مرگ باشد

 

شده رویای هر عاشق که نامش

بیاید روی آن برگ طلایی

 

به این امید هر عاشق همه عمر

نخواند هیچ چیزی جز دعایی

 

ولی من عاشق آن دخترم لیک

من اینجایم و او در شهر عشاق

 

منم دیوانه محبوس زندان

و او همچون گل زیبایی در باغ

 

نخواهم هیچ چیز جز حاجتی که

ببینم هر شبی در خواب و رویا

 

و در آن لحظه بیداری ام نیز

ببینم روی ناز او به هرجا

 

ببینم روی ناز دخترک را

به دستش نازنین برگ طلایی

 

به خط خوش نویسد نام من را

نباشد بین ما هرگز جدایی.

                                                                  HAMID

   ادامه شعر نوشته شده توسط برگ طلا

 

خدایا خوش بکن رویای من را

مرنجان این دل تنهای من را

خدایا در دلش نوری بی افشان

وفا و مهربانی را کن سرانجام

خدایا در دلش عشقی بپا کن

بیا امشب مرا حاجت روا کن

خدایا عشق او دیوانه ام کرد

من دیوانه را صد پاره ام کرد

خدایا گر دل او با دلم هست

بکن هستی او را با هستی ام هست

                                                     BARGETALA

 

 

 

نوشته شده توسط حمید در جمعه بیست و یکم دی 1386 ساعت 11:18 موضوع | لینک ثابت

برای مرهم دلتنگی ام باز سرودم شعری از عمق وجودم

دمی الهام شد عشق تو بر دل که من شعری برای تو سرودم

 

تو اینجا نیستی تا من ببینم رخ چون ماه و چشمان سیاهت

بریزم قطره قطره خون خود را شود خون دلم چون فرش راهت

 

ببندم هر دو چشمان سرم را دو چشمان دلم را می گشایم

که بینم چهره زیبایت ای گل لبم بر روی لب های تو سایم

 

به یادم آمد آن چشم سیاهت سرودم شب چه زیباست ای خدایا

چرا گفتند مردم شب اسیر است مگر هرگز ندیدند چشم گل را

 

دو ابرویت به یاد آوردم اما لبم خندید از یاد گذشته

که با این ابروان چون کمانت چه پیکان ها که بر قلبم نشسته

 

لبان قرمز در خاطر آمد سرودم سیب سرخ چاک چاکی

ولی این میوه دشت بهشت است چرا آمد به این دنیای خاکی

 

صدایت صور اسرافیل آری که جان بخشید به قلب ساکن من

و لبخندت چنان نور اهورا  فروزان کرد تاریکخانه تن

 

برای خرمن موهایت ای گل چه گویم آبشاری از سیاهی

که هر لحظه وضو می سازم از آن برای شکر درگاه الهی

 

برای قامت رعنایت ای گل چه مشکل بود تو را تشبیه کردن

اگر گویم بتی از زر نابی گناهی نیست تو را تسبیح کردن.

                                       HAMID

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه دوازدهم دی 1386 ساعت 12:41 موضوع | لینک ثابت

باز هم شب شد ولی مهتاب نیست

 

چشم به راهم قایقی بر آب نیست

 

من فقط بینم همه رویای یار

 

باز افسوس چونکه میل خواب نیست

 

سهم تو از این جهان باغ گل است

 

سهم من چیزی به جز مرداب نیست

 

با حضورت شاد بودم نازنین

 

بی تو دیگر قلب من شاداب نیست

 

خوب می دانم که از دوری من

 

قلب تو یک ذره هم بی تاب نیست

 

باز افسوس چون به دیوار دلت

 

دیگر عکسی از دلم بر قاب نیست.

 

                                                                    HAMID

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386 ساعت 9:42 موضوع | لینک ثابت

همه هستی تو را خواهم که من بی تو نمی مانم

در آن لحظه که تنهایم تو را خوانم تو را خوانم

 

نمی خواهم بدون تو ببینم روی فردا را

فدایت می کنم آسان همه گل های دنیا را

 

در این شب های تنهایی تویی چون نور ماه من

در این گمراهی دنیا چراغ کوره راه من

 

نمی دانی که عشق تو چو آتش بر دلم افتاد

تمام روزگارم را چه آسان داده ای بر باد

 

نمی دانم چرا غم ها چو زخمی بر دلم هستند

همه غم های این دنیا دو بالم را چرا بستند

 

تو رفتی ای گلم اما دل و جانم چرا بردی

دل صد پاره ام ای گل تو آزردی تو آزردی

 

((چرا غم ها نمی دانند که من سلطان غم هایم

بیا ای دوست تو با من باش که من تنهای تنهایم)).

 

                                                   HAMID

 

نوشته شده توسط حمید در پنجشنبه بیست و دوم آذر 1386 ساعت 14:49 موضوع | لینک ثابت

باز امشب بی قرارم ای خدا

 

روزهاست چشم انتظارم ای خدا

 

این منم زندانی زندان غم

 

در پی راه فرارم ای خدا

 

من درختی خشک و بی برگم ولی

 

زنده با یاد بهارم ای خدا

 

باز هم تنها ترین تنها منم

 

من به دام غم شکارم ای خدا

 

نازنین شاخه گلم ابن بار رفت

 

خوب می دانم که خارم ای خدا

 

کاش امشب بود تا با جان و دل

 

من ببینم روی یارم ای خدا

 

حکم من مرگ است به جرم عاشقی

 

صبح بر بالای دارم ای خدا.

 

                                                                                    HAMID

 

نوشته شده توسط حمید در شنبه هفدهم آذر 1386 ساعت 13:3 موضوع | لینک ثابت

باز دیشب چهره ات درخواب دیدم

 

رخی زیبا تر از مهتاب دیدم

 

در این دنیای پر از غصه و غم

 

تو را همچون گلی شاداب دیدم

 

در آن رویا دل زخمی خود را

 

برای دیدنت بی تاب دیدم

 

به پیش چشم من رود عظیم و

 

تو را با قایقی بر آب دیدم

 

زدم دل را به دریا آه افسوس

 

خودم را غرقه در گرداب دیدم

 

دو چشم را باز کردم به چه زیباست

 

دوباره چهره ات در قاب دیدم.

 

                                                                                       HAMID

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه چهاردهم آذر 1386 ساعت 10:36 موضوع | لینک ثابت

امروز ۱۰ آذر بیست و یکمین سال تولدمه

 

این منم ۲۱ سال پیش

 

 

 

نوشته شده توسط حمید در شنبه دهم آذر 1386 ساعت 10:31 موضوع | لینک ثابت

دل تو باغ بهشته پر ریحانه و مریم

 

دل من زخمی صد خار عشق تو مثل یه مرهم

 

دل تو ابر بهاره دل من مثل بیابون

 

نمی خوام گریه کنی تا دوباره دل بگیره جون

 

دل تو یه آسمونه دل من مثل ستاره

 

تو دلم جا نشدی حیف دل من چه بی قراره

 

دل تو لطیف و گرمه دل من سرد و شکسته

 

دل تو دشمن غم ها دل من از غصه خسته

 

دل تو مثل یه دنیا دل من مثل یه ذره

 

سربلندی مثل یک کوه پست پستم مثل دره

 

دل تو روشنی نور دل من تاریکی شب

 

دل تو گرم شده از عشق دل من تو آتیش تب

 

دل تو نوری تو ظلمت دل من سایه یک نور

 

دشمن روشنی ام من واسه همین شدی دور

 

دل تو سپیده صبح دل من چون شب تاریک

 

دل تو مثل یه دریا دل من یه رود باریک

 

دل تو نم نم بارون دل من ریگ بیابون

 

دل تو باغ بزرگ و دل من هم خاک گلدون

 

دل تو هفت آسمونه دل من هیچه تو دنیا

 

کاش ببینم روی ماهت کمکم کن ای خدایا.

 

                                                                                   HAMID

 

 

نوشته شده توسط حمید در چهارشنبه هفتم آذر 1386 ساعت 12:39 موضوع | لینک ثابت

وقتی رفتی گریه کردم اما اشکامو ندیدی

 

اسمتو گفتم هزار بار اما انگار نشنیدی

 

توی باغ سبز قلبم مثل یک پرنده بودی

 

ولی تا بهار تموم شد تو هم از دلم پریدی

 

یادته اون روزایی که دل من یه مشت خاک بود

 

ولی سبز شد مثل جنگل وقتی تو از راه رسیدی

 

گفتم با عشق تو هستم سبز سبز مثل یه جنگل

 

پس چرا ای همه هستی دل از عشق من بریدی

 

رفتی و با رفتن تو تا ابد خشکم و خالی

 

تا حالا تو همه عمرت طعم تنهایی چشیدی؟

 

                                                              HAMID

 

 

 

 

نوشته شده توسط حمید در سه شنبه ششم آذر 1386 ساعت 13:25 موضوع | لینک ثابت